راهنمای خرید رم RAM

اگر مدت زیادی از خریدن کامپیوترتان می‌گذرد و احساس می‌کنید که سیستم تان کند شده است و با هنگ کردن سیستم مواجه هستید شما نیاز به خرید حافظه رم داربد. برنامه‌های زیادی در اینترنت وجود دارند که ادعا می‌کنند می‌توانند سرعت سیستم شما را افزایش دهند اما اینها تاثیر زیادی در سرعت ندارد و ممکن است در نهایت به سیستم شما آسیب برسانند. این همه ماجرا نیست.

گاهی با حذف فایل‌ها و ریستور کردن سیستم باز هم مشکل کند بودن سیستم شما حل نشود. در نهایت بعد از کمی تحقیق متوجه خواهید شد که شما باید رم (RAM) خود را ارتقاء دهید. چند گیگابایت رم می‌تواند به راحتی مشکل کند بودن و هنگ کردن سیستم شما را حل کند.

راهنمای خرید رم RAM

خرید رم بالاتر مشکل کندی سیستم شما را حل خواهد کرد

 اگر شما به فروشگاه‌های آنلاینی که وجود دارد سر بزنید با انواع مختلف رم کامپیوتر مواجه می‌شوید و ممکن است ندانید کدام رم برای شما مناسب است. به همین دلیل امروز در فروشگاه نارستان قصد داریم به این دسته از کاربران کمک کنیم تا خرید رم موفقیت آمیزی داشته باشند.

SO-DIMM

SO-DIMM مخفف Small Outline Dual In-line Memory Module است و جایگزین مناسبی برای DIMM‌ها یا ماژول‌های حافظه دو لاینی هستند. رم‌های SO-DIMM در سیستم هایی که دارای فضای بسیار محدودی هستند (مانند لپ تاپ ها، نوت بوک‌ها و غیره) استفاده می‌شوند. DDR (Double Data Rate) و DDR2 SODIMM هر دو 20 پینی هستند، اگر چه این نوع رم‌ها قابل تعویض نیستند اما خوشبختانه رم‌های SO-DIMM دارای یک ناچ در پین‌ها هستند که از نصب ماژول‌ها در یک سیستم ناسازگار جلوگیری می‌کند.

ناچ در هر دوی DDR و DDR2 SODIMM در یک پنجم طول برد قرار گرفته است با این حال در DDR2 این ناچ در نزدیکی مرکز ماژول قرار گرفته است. رم‌های DDR3 SO-DIMM دارای 204 پین هستند و ناچ تقریبا در یک سوم طول ماژول واقع شده است. در نهایت رم DDR4 و UniDIMM SO-DIMM دارای 260 پین هستند که کمی بزرگتر از سه نسل قبلی می‌باشند.

SO-DIMM

رم UDIMM

UDIMM یک نوع DIMM است اما یک حافظه غیر رجیستر شده است که بدون بافر نامیده می‌شوند. رم‌های UDIMM غالبا در کامپیوترهای دسکتاپ و لپ تاپ استفاده می‌شوند. گرچه UDIMM‌ها سریعتر و ارزانتر از حافظه‌های رجیستر شده ای هستند که به عنوان RDIMM شناخته می‌شوند اما پایداری و ثبات کمتری نیز دارند.

با این حال رم‌های RDIMM غالبا در سیستم هایی استفاده می‌شوند که هر نوع بی ثباتی یا خطا ممکن است خطرناک باشد و برای کاربرانی که گاه به گاه و یا به طور متوسط از سیستمشان استفاده می‌کنند مسئله جدی نیست مگر اینکه بخواهند کامپیوتر شخصی خود را ارتقاء دهند. تراشه‌های DDR ی که امروزه استفاده می‌شود از نوع UDIMM هستند.

رم GDDR3 ، GDDR4 و GDDR5

Graphics Double Data Rate (GDDR) یک نوع حافظه است که عممدتا برای کارت‌های گرافیک استفاده می‌شود. گرچه GDDR به دلیل شباهت‌های فناوری که دارند بیشتر به عنوان DDR شناخته می‌شوند اما اینها از هم متفاوت هستند. GDDR3,4 و 5 در حال حاضر هنوز هم استفاده می‌شوند و برای اولین بار در سال 2004 در کارت گرافیک جیفورس انویدیا FX 5700 Ultra از GDDR3 استفاده شده و بسیاری از فناوری‌های آن مبتنی بر DDR2 بود.

با این حال پراکندگی گرما و انرژی مورد نیاز DDDR3 بسیار پایین تر بود که سیستم‌های خنک کننده ساده تر را امکان پذیر می‌مرد و همچنین عملکرد ماژول‌های حافظه بالاتر بود. GDDR3 همچنین از ترمیناتورهای داخلی استفاده می‌کند که این اجازه را می‌داد تا از این نوع حافظه برای برآورد خواسته‌های گرافیکی استفاده شود. براساس فناوری DDR3، GDDR4 توسعه و جایگزین GDDR3 شد. هنگامی که GDDR4 منتشر شد شامل هر دوی DBI (Data Bus iIversion) و Multi-Preamble بود که هر دو به کاهش انتقال داده‌ها کمک می‌کند. با این حال GDDR4 برای رسیدن به پهنای باند مشابه نیاز به اجرای نصف عملکرد GDDR3 داشت.

EDO DRAM

خرید رم

با GDDR4 ولتاژ به 1.5 ولت کاهش پیدا کرد که به طور عمده مصرف برق را کاهش داد. ماژول‌های GDDR4 را می‌توان در سرعت‌های 4 گیگابیت در ثانیه (در هر پین) یا 16 گیگابیت در ثانیه پیدا کرد. مانند GDDR4، GDDR5 از بیس حافظه DDR3 استفاده می‌کند. از سال 2007، وقتی که اولین ماژول حافظه GDDR5 کلاس 60 نانومتری توسط Hynix Semiconductor منتشر شد توسعه دهندگان در حال ساخت ساختارهای GDDR5 هستند که بزرگتر و قدرتمندتر بودند. پلی استیشن 4 از 16 تراشه‌های 512 مگابایتی GDDR5 استفاده می‌کندد (در مجموع 8 گیگابایت). سامسونگ در سال 2015 شروع به تولید تراشه‌های GDDR5 با سرعت 256 گیگابایت در ثانیه کرده است تا الزامات نمایشگرهای رزولوشن بالا مانند 4K را برآورده کند.

EDO DRAM – رم

EDO (Extended Data Out) DRAM برای ریزپردازنده‌های سریع مانند Intel Pentium طراحی شد، اما حالا دیگر منسوخ شده است. EDO DRAM طراحی شده بود تا زمان خواندن حافظه تا حد زیادی کاهش پیدا کند. در حالی که در ابتدا برای 66MHz Pentium بهینه شده بود و برای سیستم‌های سریعتر توصیه نمی‌شد و به جای آن استفاده از انواع دیگر SDRAM (Synchronous Dynamic RAM) پیشنهاد می‌شد. وقتی EDO RAM برای اولین بار در سال 1994 منتشر شد حداکثر سرعت کلاک 40 مگاهرتزی و حداکثر پهنای باند 320 مگابایت در ثانیه را ارائه می‌داد. برخلاف انواع دیگر DRAM (Dynamic Random Access Memory) که می‌توانست به یک بلوک از حافظه دسترسی داشته باشد، EDO RAM می‌توانست در همان زمان بلوک بعدی را بازیابی کند.

رم‌های ECC و Non-ECC

حافظه ECC (Error-correcting code) یک نوع خاص از ذخیره سازی اطلاعات کامپیوتری است که می‌تواند اطلاعات خراب را شناسایی و اصلاح کند. تراشه‌های ECC به طور عمده در سیستم هایی (مانند محاسبات مالی یا سرورهای فایل) مورد استفاده قرار می‌گیرند که نمی‌توانند هر نوع خطایی را تحمل کنند. معمولا خطاهای تک بیتی در سیستم تاثیری نمی‌گذارند و سیستم هنگ کردن کمتری را نسبت به سیستم‌های ناسازگار با حافظه ECC تجربه می‌کند.

از طرف دیگر حافظه Non-ECC معمولا نمی‌تواند خطاهایی که در کد اتفاق افتاده است را شناسایی کند و در واقع این خطاها را اصلاح نمی‌کند. اکثر کامپیوترهای شخصی و لپ تاپ‌ها از حافظه‌های Non-ECC استفاده می‌کنند که این لپ تاپ‌ها ارزان تر هستند. سیستم هایی که از حافظه Non-ECC استفاده می‌کنند می‌توانند کمی سریعتر باشند، چونکه عملکرد حافظه ECC را می‌توان به اندازه 3 درصد کاهش داد. معمولا ECC DIMM دارای 9 تراشه حافظه در اطراف هستند که بیش از یکی از آنها non-ECC DIMM است.

PCX-XXXXX

برچسب DDR DIMM همیشه موثرترین راه برای فهمیدن سرعت نیست. با توجه به سرعت انتقال داده دوبرابری، یک DDR DIMM صد مگاهرتزی می‌تواند 200 میلیون داده را در یک ثانیه انتقال دهد. به همین دلیل 100 MHz DDR DIMM به عنوان DDR-200، 133 Mhz DDR DIMM به عنوان DDR-266 و غیره بیان می‌شود. با این حال، بایت یک واحد اندازه گیری طبیعی تر نسبت به میزان انتقال در هر ثانیه است و ساده تر محاسبه می‌شود. به همین دلیل سرعت DIMM به یک کامپیوتر اختصاص داده می‌شود. DDR DIMM PC را می‌توان با ضرب میزان انتقال داده در هر ثانیه در 8 محاسبه کرد.

DDR2 DIMM که کمی سریعتر و قدرتمندتر از نسخه‌های قبلی خود هستند می‌توانند نسبت به DDR سرعت دو برابری را ارائه دهند. در این حالت، DDR2 DIMM با سرعت 100 مگاهرتزی می‌تواند به عنوان DDR2-400 یا PC-3200 بیان شوند. DDR2 DIMM که دارای سرعت 266 مگاهرتز هستند به عنوان DDR2-1066 یا PC2-8500 نمایش داده می‌شوند. با این حال استفاده از این شیوه نوشتاره ایده آل نیست و به جای ان از سرعت واقعی استفاده می‌شود، به طور مثال PC2-8500 دارای سرعت واقعی 8500 مگابایت در ثانیه است.

DDR3 DIMM حتی سریعتر هستند در حالی که پایه ترین مدل آن نسبت به DDR DIMM دارای سرعت 4 برابری است و می‌تواند 800 میلیون داده را در ثانیه انتقال دهد. این DIMM‌ها می‌توانند به سرعت 6400 مگابایت در ثانیه برسند و با DDR3-800 و PC3-6400 نمایش داده می‌شوند. بالاترین مدل هایی که سرعت 12400 مگابایت در ثانیه را ارائه می‌دهند با PC3-12400 نمایش داده می‌شوند.

Unbuffered و Fully-Buffered

رم‌ها می‌توانند بدون بافر و یا کاملا بافر شده باشند که به عنوان رجیستر شده و غیر رجیستر شده شناخته می‌شوند. رم‌های بافر شده دارای یک قطعه سخا افزاری بیشتر هستند که رجیستر نامیده می‌شود ( رم‌های غیر بافر شده این قطعه را ندارند). این رجیستر مابین حافظه و پردازنده قرار گرفته است. اطلاعات قبل از اینکه به پردازنده ارسال شوند در بافر ذخیره می‌شوند. در سیستم هایی که مقدار زیادی حافظه دارند و یا به قابلیت اطمینان زیادی نیاز دارند، رم‌های بافر شده استفاده می‌شوند. رم‌های بدون بافر، قبل از ارسال اطلاعات به پردازنده آنها را در بافر ثبت نمی‌کنند و در سرورها و سیستم‌های بزرپ استفاده می‌شود. DIMM‌های دارای بافر یا رجیستر به عنوان RDIMM شناخته می‌شوند و DIMM هایی که دارای بافر نیستند به عنوان UDIMM نمایش داده می‌شوند.

CL-X

CL یا CAS (Column Access Strobe) Latency یک روش اندازه گیری سرعت یک ماژول است که تاخیر زمانی مابین دریافت یک دستور ماژول حافظه برای دسترسی به ستون خاصی از حافظه و زمان دسترسی به ستون حافظه را نمایش می‌دهد. این فاصله زمانی بر حسب نانو ثانیه یا سیکل کلاک نمایش داده می‌شوند و به اینکه DRAM آسنکرون است یا سنکرون بستگی دارد. با DRAM‌های سنکرون، این فاصله زمانی براسای تیک‌های ساعت (به جای زمان واقعی) اندازه گیری می‌شود و CL از سیکل ساعت استفاده می‌کند و زمان واقعی تاخیر را نمایش می‌دهد

 CL-X